Myszulowy świat

zakochałam sie...

2012-02-25T18:29:00.001+01:00

w tym obrazku:

Nie mój on. Zobaczony na blogu emart22. Wziął mnie i zachwycił szalenie. Czyż nie jest wart westchnień i wzdychnień? Mioduś! A ileż tam jeszcze innych perełeczek, można się zapatrzeć, zawzdychać, oczy napaść i pomarzyć...

Walentynki

2012-02-14T04:59:00.001+01:00

fikuśny maleńkas na okoliczność:

Mount Tammany

2012-02-13T03:03:00.003+01:00

.... czyli wschodnia ściana Delaware Water Gap, Appalachy. Tam to wybraliśmy się na niedzielną wycieczkę. Nad Wisłą zima i zatrważające mrozy, na okolicznych wsiach wiosna rozhulana na całego. Słonecznie, cieplutko, zachęcająco. To tylko w góry. Ledwie 1,5h jazdy i okom przedstawia się taki widok:

To po prawej stronie to Kittatinny Mountains w Warren County, New Jersey, z wspomnianym szczytem Tammany. Po stronie lewej znajduje się już Pensylwania i jej Mount Minsi w Górach Niebieskich, środkiem płynie rzeka Delaware. Postanowiliśmy zostać na własnych włościach, od nich rozpocząć poznawanie. Nie przekraczać granicy rzecznej. Parkowanie i wejście na szlak, bez przygotowania i ekwipunku, troszkę na szaleńca, w nieznane:

Właściwie już jesteśmy na szlaku. Staś koparkami podtrzymuje liany. Z czasem kopary powędrowały do rodziców, a miluścia ścieżka zamieniła się w ścieżkę mniej milusią:

Za nami jeszcze łagodnie i bezpiecznie:

Potem było różnie. Wciąż zachwycająco, możliwie do przejścia, acz z niespodziankami, takimi jak ta np. ściana skalna, co to po niej tylko czworakiem...:

Tudzież ze ścieżynki w kolejną ściankę...:

Na powyższym obrazeczku należy zauważyć, że szlak prowadzi nie na wprost, a zdecydowanie na ścianę po stronie lewej, dla oddechu piękny początek widoków na stronę pensylwańską - nagroda dla wytrwałych:

I dalej w górę. Zaczęła się polka i zębów zgrzyt:

Brak ścieżki, brak, stabilności. Głazy, kamienie, kamienie, głazy, korzenie i pragnienie, by się nie ruszały. Najostrzejsze i najtrudniejsze podejście. Nagle cały świat okazywał się być kamieniem. Za to w nagrodę taka wisienka:

Warto było. Zachwyceni wszyscy. Nawet maluchy doceniły widoki, tak bardzo przypominające (nam dorosłym) pienińskie załomy Dunajca, tak bardzo swojskie i sercu bliskie i co najważniejsze, poczuły radość zdobycia szczytu. Małymi kroczkami, ale skutecznie nabierają zauroczenia górami. Już zaczynają rozumieć, jaka to frajda po trudach wspinaczki otrzymać w nagrodę nie tylko przełamanie własnego zmęczenia ale i ten cud roztaczający się wokół, ten oddech pełen zachłyśnięcia i niedowierzenia, szczęścia...
Potem było ciężkie zejście. Wiadomo bowiem, że wejście w górach to pikuś malusi. Zejście zwłaszcza tam, gdzie ruchome głazy i niestabilny grunt pod nogą to wyczyn, po którym potrafi boleć wszystko, czasem nawet żyć.
Trzy godziny z dala od świata. W ciszy, szumie drzew i potoków. Cudno. Acz prawdziwie pięknie musi być latem i przede wszystkim jesienią. Buki, jesiony, leszczyny, graby. W planach mamy przejście całego jersejowego grzbietu. Potem skok do Pensylwanii i latem biwak nad rzeką połączony ze spływami po dość ekstremalnych jak na dzieci wodach. Tereny cudne. Pełne zwierza wszelkiego. Niedźwiedzi tam zatrzęsienie, czarnych i żmij, tudzież innego dziadostwa jadowitego. Przyznam, że troszkę tracę zapał i choć wyprawa przypomniała dawne dobre czasy, boję się. Wszak w każdym kamienistym załomku może pomieszkiwać Timberback (z grzechotnikowatych) czy zawsze atakujący dla przestrogi Copperhead. Z drugiej strony czy jadowite może odstraszyć przed "zdobywaniem" wodospadów, wędrówkami, zauroczeniami, obcowaniem z przyrodą? O odwiedzaniu malusich pensylwańskich osad, troszkę niedzisiejszych i nieco jak z bajki nie wspominam. Pewnie nie. Na pewno nie!
Okazało się po czasie, że szlak, który przeszliśmy, należy do jednego z najtrudniejszych i najniebezpieczniejszych w tutejszym stanie, hm...
I jeszcze odrobinka przyrody...

Pozdrawiam gorąco i życzę spokojnego, udanego tygodnia!

w poświątecznym klimacie

2012-01-22T05:01:00.001+01:00

Dziś spadł u nas śnieg. Padał pół nocy i tyleż dnia. Jakieś 5 centymetrów go jest. Maluchy wykorzystały ten czas, by pobrykać na białym puchu. Ogacone odpowiednio. Zachwycone białym szaleństwem. Ponieważ jutro spodziewamy się +12 st.C i deszczu, jeszcze dziś wybrali my się rodzinnie na sanki na pobliską, parkową górkę. Sanki to rulon plastiku. Takie czasy... Zabawa była przednia. Jak to zimą, gdy pada śnieg...
Pozostając w temacie zimowym, dwie pracki z ostatnich dni. Właściwie poświąteczne. Ukończona czerwień:

I w zieleni choineczka. Czerń z oryginału zamieniłam na bardziej radosny kolor. Dodatkowo kolor w melanżu. Chyba może być:

Prace na swój lepszy czas poczekają do przyszłych świąt.
Pozdrawiam gorąco, dziękuję ślicznie za odwiedziny i życzę spokojnego, dobrego tygodnia!

nowego odsłona druga

2012-01-13T04:20:00.001+01:00

Z dużym hamowaniem przychodzi niestety haftowanie. Godzinka pracy, dzień przerwy. Malusim kroczkiem zaczyna się jednak wyłaniać (i rośnie gigantyczna miłość do prac na płótnie i lnie! Miodzio istne!)...:

Mam nadzieję jeszcze w tym tygodniu skończyć. Od przyszłego powrót do szkoły. Podręczniki już są. Przyborniki też. Zestawik nieduży, ot drobiażdżek:

Powaga nauki odczuwalna w dłoniach. Siła mądrości ogromna. Ciężar przytłaczający. Oglądam, przeglądam, zapach farby już nie ten, ale ileż ciekawości w środku. Lubię nowe podręczniki, do pierwszego zapisania... Przede mną ostatni wolny weekend. Łoj, co to będzie, co, ach co? Mrowie prac pisanych i mało czasu na zipnięcie. Ale to za tydzień.
Dziś jeszcze mam pytanie do rozumiejących. Co się dzieje z komentarzami? Jakiś dziwny ich zapis. Tak już teraz ma być?
Pięknie dziękuję za komentarze pod ostatnim postem. Gorąco witam nowe osoby. Rozgaszczajcie się do woli.
Aneczko, czy psoty sromotne szczęśliwie zaniedbanych dzieci wliczone są w szczęście ogólne? Znaczy nie stawiać do pionu i oko przymykać?

na dobry początek...

2012-01-11T02:23:00.000+01:00

Kobieta zmienną jest. Wie o tym niemal każdy on. Brało mnie na zielone, skończyło się czerwonym. Pierwsza w tym roku praca xxx. Podejście jak do jeża. Kiedy już igła wbiła się w płótno, świat przestał istnieć. Dziecki w zaniedbaniu (któryś zmysł podpowiadał, że się Zarazki cieszyły). Gdyby nie ślepota postępująca się by iksowało. Szalenie wciagąjące zajęcie...! Jest tyle:

Pozdrawiam gorąco!

bo wy się tak kochacie...

2012-01-05T05:34:00.001+01:00

... w te słowa rzekło starsze dziecię. Było to tak: w Nowy Rok wybraliśmy się na wycieczkę. Pogoda wiosenna. Słonko świeciło zachęcająco. Po tygodniu przerwy szkolnej należało to wykorzystać. Pogodę i wolny czas. Wybrali się. Przez taki most:

nad zatokę. Na maleńką rybacką wysepkę, co to na niej tylko smażalnie ryb. City Island się nazywa. Po drodze rozmawiamy o tym i o owym. W którymś momencie dziecko starsze (młodsze zajęte było plastycznie) odpowiadając na pytanie o koleżankę, użyło wyrażeń. Nie złośliwie i z niechęci. Bardziej dla podkreślenia nieważności tematu. Tate uprzejmie zwrócił uwagę, iż nie należy wypowiadać się o nikim lekceważąco, mame dorzuciła grosz o wysublimowanym słownictwie. Dziecię pomilczało, podumało, przefiltrowało myśli i uznało, że wszak my, znaczy rodzice, też się wypowiadamy, w sensie wyrażamy. Na takie dictum nie mogłam się zgodzić, co i dziecku zarzuciłam. Brak obiektywizmu i uczciwości oczywiście. Się może i czasem wyrażę, ale nigdy w mowie obcej. I tu przytaczam wypowiedź panny nadobnej:
"no ty mama nie, tylko tata, ale wy się tak kochacie, że was dwa to jak jedno!...!"
Małż przyhamował. Cóż za wzruszające słowa! Młodsze dodało: "niooo!" Co miało na myśli, nie wiemy. Córci podziękowaliśmy. Pewnie nawet nie wie za co. A to chyba jedna z najpiękniejszych obserwacji, jakie dziecko może uczynić we własnym domu, jedna z tych, która daje dziecku poczucie bezpieczeństwa i mam nadzieję siły!
Po latach wspólnego bycia Małż zrozumiał, że do żony należy podchodzić z dystansem i humorem. Kobieta jako towar nie do końca doskonały i raczej czyniony po macoszemu, pozwala sobie na utyskiwania, bzdyczenia i wszelkie inne tam takie. Mądry facet (ulubione ostatnio słówko moich maluchów) wie, że to silniejsze od niej, zatem nie warto stawać do zapasów. Lepiej przeczekać, czasem przytaknąć i rozśmieszyć. Korzyść obopólna. A może do tego dochodzi się z wiekiem? Córa w każdym razie umaiła nam początek roku i oby to była dobra wróżba na wszystkie kolejne dni!
Na wycieczce rybkę pojedli. Na wodę popatrzyli,

po plaży pomaszerowali,

pomarzli i do dom wrócili, kolejny wyjazd planując. Chałupę Gatsby'ego, tę co to już jej nie ma, chcemy następnym słonecznym razem "zobaczyć".
Lubię sobie wyobrażać, jak to onegdaj mogło być...
Ze spraw domowych - peany pochwalne będę wyśpiewywać na temat gara kuchennego, co to go od małżeńskiego Mikołaja otrzymałam. Się już spisał. Cielęcinka w nim gotowana - miękusia, delikatna, soczysta. Takiż ziemniaczek, z tym, że on akuratnie odpowiednio nierozgotowany. Tudzież marchewusia. To na pierwszy próbny ogień poszło. Co to za cudo? Taka oto kobyłka:

Gar do długiego gotowania ciepłem i chyba parą. Nie wiem, jak w Polsce może się nazywać. Wiem, że nastawiam żarełko rano, do roboty jadę. Wracam, a obiadek już gotowy. 4 godzinki samo się w sobie dusi, kolejne 3 trzyma ciepło. Nabędę gazetkę z przepisami. Może 70 dań wystarczy, by zadowolić rodzinę?!
Robótki ręczne nadal kwiczą. Od tygodnia obiecuję sobie za igłę się zabrać. Tylko wzoru jakoś brak. Odrzuca mnie też od szykowania mulin. Może się przedobrzyło. Na jeden kolor mam smaka. I kolor ten jest. Cudna zieleń w melanżu:

Męczy brak odpowiedniego schematu. Najpiękniejsza byłaby pokręcona choina, cała w zmyślnych wygibasach, np. taka:

Mąż przyjechał z pracy, można kłaść się spać.
Pozdrawiam gorąco!
ps. Gdyby ktoś był w posiadaniu schematu zamieszczonej choineczki i byłby skłonny podzielić się nim, byłabym dozgonnie wdzięczna!

Roczne podsumowanie życzeniem podszyte...

2011-12-31T05:04:00.001+01:00

Patrzę, patrzę i oczom nie wierzę. Mało prac wykonanych. Ledwie garsteczka krzyżykowa. Więcej karteczek. Co udało się zrobić? Większość prac wymiankowa. Oto dzieła rąk własnych:

I karteczki:

Kilka prac zaczętych, czekają na dokończenie. Może w przyszłym roku. Oby.

Wszystkim bliższym i dalszym odwiedzającym ten blog życzę z całego serca, by nadchodzący rok był lepszy, spokojniejszy, piękniejszy. By omijały Was, przy okazji i mnie, wszelkie wichry i zawirowania, by były tylko zyski, w ludziach, działaniach, odkrywaniu nieznanego.

Dużo zdrowia i uśmiechu życzę!

poświątecznie

2011-12-30T03:38:00.001+01:00

Poświątecznie pięknie pragnę podziękować za wspaniałe prezenty, jakie otrzymałam. Sama poszłam na komercję, niestety. Wśród wielu życzeń, a za wszystkie wdzięcznie i z serca dziękuję, dostały mi się takie oto cudniaki:

Od Moteczka przepiękna karteczka z frywolnym motywem. To mam i tego cuda i ja. Maryś wdzięcznie dziękuję! Patrzę, dotykam, zachwycam się.
I nieziemski ptaszor od Ani:

Cuuudziak nadzwyczajny, a jak zgrabnie komponuje się z naszą chojną!
Życzenia szły długo, dlatego dopiero teraz je pokazuję. Niemal na świeżo. Od ze wczoraj.
Przepięknie dziękuję. Za te podarki i wszystkie przesłane do mnie myśli w postaci wszelkiej.
Ściskam słodko.

Wesołych Świąt

2011-12-24T06:20:00.000+01:00

prezent na Gwiazdkę bradzo niegwiazdkowy

2011-12-19T23:05:00.002+01:00

Święta tuż tuż. Ostatnie przygotowania, ostatnie szykowanie prezentów. Od tygodni nie miałam igły z nitką w ręce. Prezent jednak przygotowałam. Jeden. Haftowany. Dla mojej Przyjaciółki. Dziewczyny szalonej, która w każde wakacje wyjeżdzała na podbój świata. W tym roku nie wyjechała. Jeździć owszem jeździłą, na naświetlenia, kolejne dawki chemii. Wysłałam Jej namiastkę podróży. Kiedyś zaczęta. Za kilka dni u Malynki. Toskania...

W finale wygląda mniej więcej tak. Piszę mniej więcej, gdyż zdjęcie robione było przed całkowitym, ostatecznym i porządnym sklejeniem, za to w świetle dnia...

Jestem przekonana, że w przyszłe wakacje i wiele kolejnych Malyna sama osobiście na prywatnych nogach przemierzy Toskanię i okoliczne jej wsie...

Pozdrawiam cieplusio, życząc jednocześnie spokojnych przygotowań...

South Street Seaport (2)

2011-12-13T06:40:00.001+01:00

seria zdjęć na widok portu, obecnie zabytkowej przystani przy East River i widoki od rzeki na "zaplecze" starych kamieniczek. One po drugiej stronie ulicy, dołem oglądane fragmentarycznie jedynie...

Przy przystani zacumowane są 3 statki. Wiekowe one już. Lekko stuletnie. W planach wyprawa na nie...

Widok na drugą stronę rzeki. Brooklyn w oddali migocze...:

Cudne miejsce. A jeszcze mostu nie widać i wszystko byle jak uchwycone, nawet nocne..

Na koniec cymesik:

Zachwyca wszystko i koloryt i struktura i to nieprawdopodobne drewniane nabrzeże. Widok z przed i za. Widok na most i spod mostu. Duże i małe. Każde. Piękne, spokojne miejsce z klimatem i odrobina historii....

Pozdrawiam cieplusio życząc spokoju i oddechu.

South Street Seaport i Fultona market

2011-12-12T12:55:00.002+01:00

To taki ciupeńki fragmencik NYC ukochany przez męża mego i mnie. Zaczynam od chłopa, gdyż On to pierwszy przybył, zobaczył, zdobył, potem mnie zauroczył. Kawalątek Europy na obcym lądzie. Skojarzenia krakowskie. Choć droga tych skojarzeń pokrętna.
South Street Seaport znajduje się na miejscu, co to było kiedyś najbardziej zatłoczonym portem w Ameryce. Pierwsze budynki postawiono w 1811 roku. I przyjmijmy, że w pierwotnej swej formie (odszlifowane i odpiększone do obrzydliwości) stoją do dziś.

Kilku zmyślnych facetów postawiło składy towarowe, z biurami na piętrze. A wybudowano je w jakże nieamerykańskim (już wówczas) stylu, ze spadzistym wysokim dachem i kominami do nieba. Musiało się dziać wówczas, oj musiało. Się kręciło, rozbudowywało. Z czasem tuż obok (praktyka nakazywała) zorganizowano targi rybne i wszelkie inne. Jedne z największych w Hameryce. Na cześć Roberta Fultona, tego co to parowiec wynalazł, ulice jego imieniem nazwano i co może nawet ważniejsze dla współczesności - targowisko. Z czasem wszystko podupadło. Na Brooklin most wybudowano i się portowi zdechło.

Dopiero w latach 60-tych znanego nam już z urodzenia wieku grupa zapaleńców postanowiła odrestaurować to co niszczało. Zrobiono cacko. Cudny, klimatyczny zakątek.

Tam teraz spacery, widoki, koncerty, kiermasze i co tylko dusza życzy sobie. Są i muzea, się wybierzemy. Kachna na piratów zapadła. Szanty słucha, na morskie przygody Ją bierze, niech ogląda... Póki co tylko z zewnątrz:

Choć na zdjęciach tego nie widać, to miejsce ma niesamowity klimat. A może tylko ja tak odbieram. W każdym razie lubię tam wszystko. Malutkie, drobniutkie, a sercu bliskie...
W kolejnym cyklu będzie port.
Pozdrawiam gorąco i życzę spokojnego tygodnia.

pojawianie i znikanie, czyli jak to mnie zniknięto...

2011-12-11T21:54:00.002+01:00

... No, zniknęło mnie na dłuugo. Całe dwa tygodnie i ciut. I to absolutnie wbrew woli prywatnej. Już żal się zbierał, już łzy zaczynały gromadzić. Smutek zmagał z niechęcią, ta ze złością. Blogger zablokował konto i usunął blog. Powstała myśl, by wrócić do bloxa. Szczęśliwie wszystko wróciło do stanu właściwego. Od dziś znów mogę blogować tu i teraz. Za co włodarzom pozostaje grzecznie podziękować. Powodu zamknięcie wciąż nie znam. Zostaje jedynie nadzieja, że podobnych doznań nie przyjdzie mi znów doznawać... I choć gościem jestem od czasu jakiegoś nawet na blogu swoim, to obudziła się nasza cecha, rzeknę, narodowa. No bo i co ktoś za nas będzie decydował bez nas?! Czemuż to wchodzi bez zapowiedzi na moje podwórko i inwentarz mi likwiduje? Ajjjjaj...! W czasie niebytu zauważyłam jakąś szerszą akcję likwidacyjną. Ki powód. Może inni wiedzą, może kilka osób nawet nie wie, że ich nie było dobę czy dwie. Mnie 2 tygodnie. Ale już jestem. Nie korzystam, ale spozieram na te swoje hektary i z ulga oddycham, o ściskach żołądkowych zapominam. Syto mi i dobrze i niech tak pozostanie!
Zaległych mam moc zdjęć z wypraw jeszcze listopadowych. Będę do nich wracać. 13 grudnia ostatni w tym semestrze egzamin. 20 grudnia wyniki i spokój, mam nadzieję, aż do połowy stycznia roku pańskiego następnego. W tym czasie nieco oddechu, z Rodzinką pobycia i może porobótkowania. Odzaniedbanie domu, bliskich i bloga też. Jak się bowiem okazuje naczelne miejsce zajmuje w życiu mym on. Jeszcze bardziej ludzie z nim związani... Kontakty z osobami kilkoma(nastoma), obcymi a tak bliskimi...! Dzikowisko jakieś obyczajowe... doprawdy. Przyznam jednak, że na myśl niebycia z nimi, Wami przykro mi było okrutnie...

Do rzeczy. Święta idą. Każdy o tym wie. Jak poinformowało nas dziecko starsze rodzone, już na indyka w niektórych domach choinka stała. Pyta się Roma taka jedna, rodem z Indii, "a czemu u was choinka tak późno?". To jej Albanka odpowiada: "późno? A czemu u ciebie tak wcześnie? Jezusek jeszcze się nie narodził". "Kto?" spytała Roma. A moja Kasia nadziwić się nie mogła i w końcu uznała, mamusia - no piękne to jest! To na tę okoliczność foty choinkowe z dnia 27 listopada. Nowy Jork. Manhattan. Dolny Manhattan. Przystań, okolice mostu brooklin'skiego. Nawet kolędnicy byli. Smakowitość.

jesienna wyprawa nad ocean

2011-11-28T04:29:00.001+01:00

Temperatura mało jesienna. +19 st.C. Pojechaliśmy do Ocean Grove. Plaża tą porą roku jest wyjątkowo pusta. Żadnych muszli, ocean nie chce się dzielić. Nie liczyłam na bursztyny, ale choć marną deskę mogło wyrzucić. A może co oddało, to zabrało. Trafiliśmy na gigantyczny odpływ. Piasek cieplusi. Fali niemal brak. Mewy zawadiacko spacerowały tu i tam. Jodu od groma. Dzikie zachwyty. Została nam jeszcze wizyta zimą.

Robótkowo nadal sromota. Wczoraj, pierwszy raz od wielu tygodni, wzięłam igłę do ręki. Małemu weszła w palec drzazga. Należało ja usunąć! Wciąż żyję wyprawą. Rozjeździliśmy się ostatnio troszkę. Rodzinka w góry, potem razem do starej osady oceanicznej. Cudnej urody starsze i młodsze wille, pokażę je następnym razem. Dziś skok do NY i pierwszych kolęd słuchanie... tak tak, sezon już w rozkwicie. Zdjęć jest bez liku. Może choć na chwilkę blog znów ożyje. Pokaże moje dzikie fascynacje. Robótki poszły w kąt. Raz - brak czasu; dwa- ślepam jak kret. Może wiosna coś ruszy...

Pozdrawiam gorąco i życzę spokojnego, słonecznego tygodnia!

takie tam sobie z wtorku

2011-11-08T20:51:00.001+01:00

...Właśnie wróciłam z pracy. Za oknem +21 stopni C. Szybki sprint po kuchni. Gary na gaz, podgotować, poddusić i truchcikiem po dzieci. Zażyczyły sobie do domu być prywatnie przywiezionymi. Wybory miejskie odbywają się. Jeden z punktów umiejscowiony w naszej szkolnej sali gimnastycznej. Zatem dziecki szkolnymi busami rozwożone, a zwyczajowo w owej gimnastycznej się zbierający, dzielący i czekający, po wszelkiej maści korytarzach będą rozstawieni. Nasza "2" ponoć jakoś mało zgrabnie i w miejscu niedogodnym harcom umiejscowiona. Nie chcą czekać w szkole, chcą do domu. Może dobrze, może nie. Ucieka mi 45 minut cennego czasu. Wredota jestem, wiem. Z drugiej strony dziś te 45 minut to czysty zysk. Maluchy przywiozę, nakarmię, lekcję doglądnę i sama na zajęcia się doprzygotuję, może nawet nie specjalnie w zachłannym biegu. Czasy przedstawiają się tak (gdyby kogoś interesowała inność folklorystyczna...): koniec zajęć 15.15. Busy startują spod szkoły o 15.30. Dzieci odbieram o 15.45-50. W domu jesteśmy o 15.50-55. Relacja i wrażenia. Żarełko, pogoń wokół ogona, lekcje i matka z jęzorem wybiega na swoje zajęcia, na 17.30. Najlepiej wyjechać o 17.00, jest wówczas szansa na dogodne miejsce parkingowe. Powrót nocą. Opiekę przejmuje Tate. Znaczy to, że należy udawać ślepego i nie zauważać zastanego bałaganu. Wszak z Tatem wszystko można...
Czasem padam na pysk. Robótki nie wzięłam do ręki od nie pamiętam kiedy. Jakoś jeszcze wczesną jesienią ukończyłam toskański widoczek Lanarte. Rzucony w kąt prosi o zmiłowanie, naciągnięcie na kanwę i wysłanie. Prosi, bez odzewu.
Kłopoty gonią za problemami. Czasu brak na życie. Ale na okoliczność pięknej słonecznej i cieplusiej aury wybraliśmy się niedzielą na górską wycieczkę. Maleńki wypadzik nad Hudson. Cudność i oderwanie od codzienności. Bajecznie.
Zdjęcia załączę nocką. Uciekam ja i mój ogon...
Pozdrawiam gorąco

słoneczna niedziela i ...

2011-10-31T02:39:00.001+01:00

obrazków kilka...

Coś sobie myślę, że na szczęśliwym wzgórzu mieszkam. Powodzie nas omijają, huragany, kataklizmy. U nas śnieżnie i spokojnie. Kilka ulic w dół - połamane drzewa, konary większe i mniej nie dały rady śnieżnym ciężarom. Zatarasowane drogi, pozrywane przewody elektryczne, co oznacza zimno w domach. Jutro jedna ze szkół miejscowych odpoczywa - brak prądu. Pewnie radości z tego mało. W szkołach młodszych parady halloweenowe. Dzieci okrutnie na to czekają. I zagwozdka, jak te maluchy ubrać pod stroje. Wyjdą na boisko czy nie?! Pewnie ogacić trzeba. Zapowiada się słonko i 10 st.C.
Cukierasy przygotowane, odliczamy czas. Maluchy halloween traktują jako zabawę w przebieranie (kiedy maja to robić, skoro karnawału tu nie ma?) i zbieranie słodyczy. Ulice pełne są księżniczek, strażaków, kosmonautów i biedronek, cała reszta nie ma najmniejszego znaczenia.
Pozdrawiam cieplusio

ps. to tylko ociupeczka tego, co spadało z drzew (nad nami konar też zatrzeszczał, kiedyś niestety spadnie...):

ps2. okazuje się, że szalenie lubię, kiedy szczypie w nosy, szczypie w uszy, wariatka, czy co?!

a u nas jakoś tak...

2011-10-30T04:06:00.002+01:00

... biało jakoś tak. Jutro będzie wiosna, dziś była zima. Zaduło, zaszumiało i sypnęło. Rozsypał się pierz na okoliczne opłotki:

Nie żałowało sobie. Chwilami dołączał wiatr. Gałęzie łamał. Powyższe zdjęcie pokazuje moment wyjścia z chałupy. Na zajęcia była konieczność jechać. To jakieś 10 minut spokojnej jazdy. Po tych 10 minutach:

Zajęć nie było. Pani spóźniła się. Okazało się, w poślizg wpadła i miała polkę galopkę. Szczęśliwie nic się nie stało. Poprosiła o kontrolki do podpisania i zaproponowała do domu wracać. Uznała, że musi sobie posiedzieć w samotności i do siebie dojść... Poszli my. Wracałam ponad 30 minut. Autko tańczyło jak ta lala...:

Maluchy usiłowały bałwana lepić. Udało się. To pomarańczowe umieszczone. Śnieg ciężki, mokry, mnogi. Gałęzie dębu do ulicy przygięte, topolowe na betlejemce leżą. Może dobrze, z wysokości nie spadną. Ładnie jest. Bajkowo. Co przyniesie dzień? Oby w poniedziałek znów było zielono i sucho. Ciepło będzie. Wszak hallowenowa parada szkolna i wszelkie inne atrakcje na zewnętrznej...
Pozdrawiam gorąco z naszej pomyłkowo śnieżnej krainy.

ps. warto jeszcze dodać, że najstarsi Indianie nie pamiętają śniegu w październiku..., 20 stopni powyżej 0 tak, ale nie śnieg...

Urszula, Kordula do pieca przytula..

2011-10-21T14:15:00.001+02:00

Na okoliczność dzisiejszego święta wszystkim Ulkom, Orszulkom i innym Ulom, Uleńkom i Ulciom

życzę wszystkiego co najpiękniejsze i najlepsze!

Dużo uśmiechu i pogody

tudzież wędrówek tylko po równym!

Buziaków moc!

Od Urszuli śnieżniej oczekuj koszuli.
Od świętej Urszuli to się chłopiec do dziewczyny przytuli - jako rzecze ludowa tradycja...

Nabyłam sobie...

2011-09-27T20:55:00.003+02:00

...drogą kupna. Na poprawę nastroju ogólnego i szczególnego sobie nabyłam, takie o:
Kity scrapowe:

I gazetki sobie nabyłam tematyczne:

w środku:

sprytny sposób na wielgachną narzutę. Sama pewnie na to bym nie wpadła... jakoś zakodowało mi się, że wszystko musi być cięte na małe kawałeczki, zszywane i dopiero ze sobą finezyjnie bądź nie łączone. A tu niespodzianki. 4 długaśne płachty bez cięcia...

Nabędę sobie jeszcze. Apetyt mam. Gazetki są, co się mają na półkach marnować.
Do szkoły uciekam. Dziś test z gramatyki. A tu test, to test. O ściągaczkach nie ma mowy. Wszystko w główce. Całą teorią lecimy na sam pierwszy początek. I dobrze. Gramatykę lubię, jakoś tak od zawsze... może się napisać poprawnie uda, mus sobie tylko mowy poukładać, co by się nie pomyliło...
Pozdrawiam gorąco i życzę spokojnego, słonecznego tygodnia.

Mam i ja...

2011-09-23T05:15:00.004+02:00

swój prezent w wymiance Moteczkowej z fantazją. Podtytuł ma cepeliowski. Paczucha cała i zdrowa przywędrowała do mnie wczoraj. Opóźnienie miała już na tutejszych wsiach. Czas długi temu pracująca na poczcie przyjaciółka ostrzegała, by pilnych w sensie szybkich przesyłek nie wysyłać pocztą poleconą. Są one bezpieczne, te przesyłki, ale baaardzo w czasie wydłużone. Widać nic się od tamtych dalekich czasów nie zmieniło. Na każdych rogatkach koperta musi swoje przejść, zostać opisaną, odliczoną, zapisaną i podpisaną. Najważniejsze jednak, że jest. Emilka dorobiła się kilku siwych włosów na lewej skroni. Dlatego już nie przedłużam. Prezentacji nadszedł czas! klikamy i oglądamy! Ta-taaam...

Takie ogromniaste wypakowałam z trudem z kopert i ozdobników. I szczegóły:

Te słodziaki tworzą takie cudo:

Jeszcze nie wisi. Mąż po pracy przybije haczyki, przygotuje pałączka. Jesteśmy zachwyceni. Pomyślałam o głównej ścianie w kuchni. Małż żąda miejsca bardziej naczelnego, rzucającego się w oko! Takie miejsce już jest!

Dostałam od Emilki również inną zawieszkę. Zabawną, wesołą i ta na pewno zawiśnie w mojej kuchni:

Dłuuga jest i wprowadza mnie w doskonały nastrój. Szaleńczo lubię takie rustykalne klimaty. Sam miodzio. To jednak nie koniec. Wprawne oko na pierwszym zdjęciu wypatrzyło i przydasie. Nie są to jednak zwykłe przydasie. To perełki. Mazana kanwa. Taka o jakiej od dawna marzyłam, jaką chciałam sama zanabyć. Drugi taki mój kawałek w życiu. Kanwa z metra. Nic nie poradzę, mam do takich słabość! Tym razem najmodniejsze floresy, w kolorze beż, DMC. Na niej dla foty położyłam bransoletę, acz może to być chwilowo i zakładka do książki. Apetyt na nią ma szalony Kasia. Już przymierzała...

Te koraliki cudnie turlają się w palcach. Relaksacyjne są silnie. A jak zdradziła Emilka, dzieło jest autorstwa Jej córci Natalki! Tym bardziej cenny prezent. Natalko dziękujemy!
Słodkości garść

I gazetka! Z samego serca Katalonii. Prosto na moją wieś!

Świeżutka jak pieczywko przez małża z rana nabywane. Nie będę kryć, zakochana jestem w hiszpańskich gazetkach.

Emilko, Słodka kobietko, dziękuję Ci tysiąckrotnie. Zachwyciłaś mnie swoim prezentem, przygotowaniem, wkładem. Wiem, że wszystko co robiłaś, nie było przypadkowe. Tulę Cię bardzo mocno i jeszcze raz wdzięcznie dziękuję!
Nadmienię tylko, że zdjęcia robione późnym popołudniem, jakieś ciemno-blade nie oddają kolorystyki i pięknoty prac. W domu mieliśmy ucztę zmysłów. Piskom nie było końca. Wszystkie prezenty natychmiast zagospodarowane. Małż nisko się kłania, ja ściskam najserdeczniej na świat!
Buzialki Emilku!

Wymianka u Moteczka

2011-09-21T04:58:00.001+02:00

ta ostatnia, czyli wymianka z fantazją. Dziś czas na chwalipięctwo i zachwyty (TU). Zachęcam gorąco do oglądania przygotowanych prac. Jakie one są, tego nie wie nikt. Są na pewno pomysłowe i rzecz oczywista piękne. Są ogromną podwójną niespodzianką. Każdy uczestnik zabawy sam wymyślał temat szykowanych prezentów. Spodziewać można się wszystkiego. Zacznę od chwalenia się. Moje prace do znużenia opatrzone się już są. Wylosowany został mi super chłopak. Chłopak wręcz zjawiskowy, przed którym, ja stara baba, czułam okrutną tremę. Kuba ma pomysł na życie i plany, które konsekwentnie realizuje. Poza wszystkim innym chce mieć w Paryżu swój własny punkt, w którym okaże się być szalonym szefem kuchni! I klękajcie narody, gdyż wierzę, że Mu się uda. Póki co to dla Kuby przygotowywałam malusią wprawkę językowo-kulinarną.
Moja fantazja bowiem, to fantazja z kuchnią z Francją w tle.
To teraz po kolejności działania. Pierwszy był szef kuchni i jego danie dnia, którym okazała się być: marchewka w ziołach:

Ramka, wytwór własny. Pozostawia wiele do życzenia. Paspartusy i wszelkie inne przyzodobniki również dzieło i pomysł własne. Zdjęcie zamazane, szybka i nadmiary słoneczne naonczas. Ło matko, jakąż koszulinę ochronną to cudactwo dostało. Mam nadzieję, że doszło w całości.
Drugi był przepis na tartę. Tym razem bez szybki, a na kanwie niby malarskiej. Wygląda to tak:

z przodka

od strony zadniej

Inne prace, to maluszki dla Jakubowej Mamy. Poza tematem są, to i pokazywać nie będę. Do obowiązkowych prac dwóch dołączone zostały przydasie i słodkość. Tej ostatniej nie uwieczniłam. To miodzio o słonawo-słodkim smaku z nutką masła orzechowego, Dla mnie cud-Malyna. Dość charakterystyczny smak na okolicznych wsiach. A co z przydasi? Głównie "zabawki" scrapowe i garść przepisów kuchni tubylczej:

Małe nic. Powinno być więcej. Może jednak coś się na oko zarzuci i pozwoli wykorzystać. Myślę sobie, że dotychczas Kuba nie miał np. takiej okładki na książkę szkolną, jaką teraz już ma (jako ciekawostka to naturalistyczna z obyczajów dzikich). Najważniejsze, że Kuba paczuchę swoją otrzymał na czas. Ciekawa jestem Jego komentarzy.
Na swój upominek jeszcze czekam. I wcale się nie niepokoję. Podeglądnęłam, kto go szykował i cieszę się. Podwójnie, nawet potrójnie. Gdybym nie wiedziała bądź kto inny szykował, też byłoby pięknie...
Paczusia do mnie wysłana dawno, czasem są tylko roboty budowlane na drogach, tudzież fale wzburzone. Czekam sobie spokojnie i rozkoszuję radością. Bajkowo jest!
Marysiu cudnie dziękuję za możliwość zabawy!
A świerszcze znów zaczęły świerszczyć!

mam ręce w kieszeniach, a kieszenie jak ocean....

2011-09-17T16:17:00.002+02:00

Pogoda jeszcze piękna. Słonko świeci i czaruje. Ptaszęta milkną, świerszcze coraz mniej świerszczą. Wieczory wcześniejsze i chłodniejsze. Noce spokojnie przespane pod kołdrami. Dobrze jest, o tak...

a jednak... Jakoś nie tak. Jakoś w nostalgnieniu tak, bez chęci, bez wiary, bez zapału, z drętwotą prawego nadgarstka i lewej stopy. Usiąść i zapatrzeć się w dal, w szum, w skrzek, być a nie być.
Starcze przemijanie mnie chwyta. Najczęściej dzieje się to wiosną. Znaczy, zmienia się nie tylko wokół, a i w kół. Drętwota mózgu to chyba.
Zbieram się za prace druciane. Po głowie chodzi poncho dla Kasi. Włoczka już jest. Chcę prosto. Możliwie najprościej i najszybciej. Kiedyś widziałam takie z prostokąta robione. Szew z przodu po skosie. Pewności nie mam. Szukam, znaleźć nie mogę. Klasyka. Widocznie konieczność szukać rękawiczek, może przepis ponchasty sam pod oczy wejdzie.
Wracam do książek.
Pozdrawiam gorąco miłej niedzieli życząc!

Rozwiązanie cytrynowej tajemnicy

2011-09-15T00:12:00.002+02:00

Cudność przepis, który za chwilkę w polskości zamieszczę, dotyczy tego oto:

Napisane jest w przepisie mniej więcej tak :

Ciasto francuskie piec 15 minut, tak żeby jeszcze było jaśniutkie, (mniemanie jest, że nabyte mrożone ciasto francuskie);

Wymieszać

sok z 2 cytryn + 3 cale jajka + 200 gr cukru – tę mieszankę podgrzewać do zgęstnienia;

dodać 75 gr masła i startą skórkę z cytryn - włożyć ten krem na to podpieczone ciasto i piec jeszcze 15 minut.
Prościzna, prawda? I całość pracy:

Na drugim obrazku, już wypranym i wyprasowanym, ładnie widać wypukłości. Udały się nadzwyczajnie.

Małym krokiem wracam w świat i czynne bycie. Maluchy w szkole. Staś zachwycony. Dumny zerówkowicz. Nie dopuszcza myśli, by pozostać w domu. Dziś miał swoja pierwszą pracę domową. Gorliwość właściwa, godna naśladowania. Radzi sobie doskonale. Życie zaczyna się stabilizować, tylko wciąż jesteśmy w biegu.

Pozdrawiam gorąco i serdecznie!

Przepis z cytrynką

2011-09-02T21:48:00.002+02:00

Relacja z dni i cytrusowo w ciągu dalszym

2011-08-30T06:14:00.002+02:00

Irena poszła. Okazuje się, że nie oszczędziła wszystkich. Mieliśmy szczęście w tym nieszczęściu. Sąsiednie miejscowości pod wodą i bez prądu. Woda dochodziła do pierwszego piętra. Po ulicach pływały amfibie. Wczoraj na drogach korki i zatory, na ulicach muł. Z domów wylewana jest woda, wyrzucane rzeczy. I to nie koniec. Dziś będzie powtórka z rozrywki. Fala powodziowa. Spodziewana na dziś, już wczoraj jednak woda przelewała się przez mosty. Szok. U nas spokój, a kilka ulic dalej bajora i kloaka. Przewiduje się, że prądu może nie być do końca tygodnia. Problemy komunikacyjne, telefoniczne. Taki większy deszczyk z odrobiną silniejszego wiatru, a tyle nieszczęść. Jesteśmy bezradni i bezsilni, gdzie nam się brać za bary z naturą?!...
Dziś szczęśliwie zamknęłam skrzyneczkę z papierkami. Wszystkie zaproszenia chrzcielne oddane. Mam nadzieję, że lista jest również już zamknięta i dodruków nie będzie. Chyba nie nadaję się do masowej produkcji. Zaczęła się powtarzalność. Dlatego zdjęć nie ma. Mimo usilnego zamiaru i starań, by poszaleć kwieciem, pomieszać je i zindywidualizować, okazało się, że na wszystkich kartkach jest identyczny układ i identyczny kształt, tudzież porządek kolorystyczne. A korzystałam wszak z różnych zestawów. To co się stało?! Zagadka.
Przybyło cytrusików:

I całość tego elementu...:

Kanwa wymięta okrutnie. Duża jakaś jest i nieporęczna. Wciąż ją zwijam i nawijam. Po wyprasowaniu będzie ładniejsza...
Szykujemy się do szkoły. Dzieci co prawda zaczynają swoją dopiero 7 września. Staś odlicza dni. Wszystko już przygotowane. Łącznie z uniformem i skarpeciem. Myszulowa pierwsze zajęcia ma z początkiem nowego miesiąca. Chyba zacznę się bać.
Jeszcze raz pięknie i wdzięcznie dziękuję za troskę i myśli z nami związane.
Pozdrawiam gorąco i życzę spokojnego tygodnia.
ps. Świerszcze nie chcą iść spać. Wciąż koncertują. Ponoć w tym roku jest ich gminny zjazd. Taki co to co 11 lat miejsce ma. Wyskakują wszystkie z wszelkich możliwych norek i kryjówek i szaleją wespół....

I po odwiedzinach...

2011-08-28T18:41:00.001+02:00

bardzo, bardzo i słodko dziękuję. Jesteście kochane, jedyne, niepowtarzalne! Dziękujemy za każdą myśl, za troskę, niepokoje, empatię!
Irena poszła precz! Chmura była duża, deszcz raczej mierny. I dobrze. Gdyby nie zapowiedzi i komunikaty, prawdopodobnie większość mieszkańców, nawet by nie zauważyła, nie pomyślała, że może mieć kontakt z taką siłą i mocą natury! Rozeszło się po kościach pięknie. Na mojej wsi. Owszem mocno padało, wieje nadal, ale nie takie wichury już za nami. Prawdopodobnie więcej szkody wyrządziła woda. Powybijane studzienki, wylane rzeki. To jednak też norma każdej wiosny towarzysząca. Współczuję tym, którym zalało piwnice. To nic miłego. Słyszę, że NY podmyty. Dokładniej Manhattan, dolny. TV nie oglądamy, nie posiadamy.
Rano było tak:

Jak widać kilka połamanych gałęzi, więcej pozrywanych liści. I dobrze. Przykro, że chłopiec w Wirginii nie miał takiego szczęścia, że huragan nie ominął jego domu. To jest dramat!
Nad naszą wsią już słońce. Co prawda słychać syreny, czyli gdzieś coś się dzieje. Co jest teraz: temperatura wzrasta, wraz z nią wilgoć i narowistość komarów. Deszcz całkowicie poszedł precz. Wiatr wieje z prędkością ok. 55-60 km/h, w porywach. Świerszcze włączyły skrzypce, ptaszory zaczynają świergoty. Liście udają, że falami są. Czuję się jak na bezpiecznej plaży.:

Połamane pomidory, to pikuś mały. Mam nadzieję, że już wszędzie będzie tak spokojnie, bez strachów, ofiar, nieszczęść, strat. Żądni sensacji muszą obejść się smakiem. Tym razem żywioł był łaskawy. Oby na wszystkich terenach. Najgorsze było oczekiwanie. Kto doświadczył, ten wie. Wyobraźnia szaleje...
Jeszcze raz pięknie dziękuję!

z przygotowań na przybycie Irenki

2011-08-28T05:57:00.002+02:00

z tego oczekiwania nie wiem już, jak powinno się pisać: na przybycie, czy do przybycia. W każdym razie przede wszystkim bardzo, ale to bardzo gorąco dziękuję za wszystkie troskliwe zapytania i pisania, za sekundę pomyślenia o mnie, o nas, o tych wszystkich, którzy czekają na Irenę.
Joasiu, dziękuję Ci kochana. Radzimy sobie. Do tej pory było spokojnie. I mam nadzieję, że tak już pozostanie. Nie chcę wpadać w panikę i siłą powstrzymuję się, by nie popakować ubrań, przygotować dokumentów. Logika mówi, że nic się nie stanie. Co było w sobotę? Była cisza i spokój. W piątek drogi na moją wieś zakorkowane. Było niemożliwie gorąco i parno, no i tłoczno. Kto żyw wyjeżdzał z NY. Tak można było pomyśleć. W sobotę spokój. Równo w południe zaczął padać deszcz. Dość normalny, monotonny. Czasami nawet przestawał. Zero wiatru. Ciepło, parno, szalona wilgoć. Na ulicach pustki. Niedobitki przed sklepami. Zapowiedziano: nabyć wodę, szykować koce i latarki. Ludzie w okolicach posłuszni. Życie ich nauczyło, że warto. Sporadycznie się nacinają. Całość robiła dość przygnębiające wrażenie. Ta pustka, okna pozaklejane i oczekiwanie niepewnego. To chyba najgorsze.

Bardzo miłe i pozytywne są życzenia spokojnego, bezpiecznego weekendu i szczęśliwego spotkania w poniedziałek, a wszystko podszyte autentyczną troską!

Co można zrobić? Przeczyścić rynny, by lało łagodniej, pochować ogrodowe klamoty, zaparkować auto z dala od starych zmurszałych drzew i słupów i mieć nadzieję że jednak drzew nie połamie, drutów nie pozrywa. Prąd będzie, czyli i telefon i internet.
Jest już prawie dzisiaj. Deszcz się wzmaga. Zerwał się wiatr. Właściwie to jest ściana deszczu. Za oknem tańce zwariowane. Idę spać. Oby dzieci do nas przyszły. Będzie dobrze!
Dziękuję jeszcze raz!
ps. nosiło mnie, upiekłam placek. Wedle uprzedniego przepisu. Ze śliwkami. Pierwszymi. I niech się huragany chowają, kiedy na stole węgierka pod kokosową kruszonką. Połączenie przesmaczne! Łącza się kołyszą... Zaczyna bić o ściany... świerszcze niezrażone grają swoją muzykę...

Na pociechę ciasto

2011-08-23T04:16:00.002+02:00

Kucharka ze mnie, jak nie przymierzając, z koziego zadka trąba. Kuchnia to zdecydowanie nie jest moje miejsce na ziemi, raczej miejsce zesłania siermiężnego. Kiedyś owszem, lubiłam eksperymentować. Dziś mam w domu nudnych tradycjonalistów. Wysiłki najczęściej lądują w koszu. One lubią słodkie. Mnie słodkie nie lubi. Z wypiekami nie jest Myszulowej dane iść jedną ścieżką. Choć, nie powiem, stara się. Na okoliczność dni ostatnich ciężkich, nieba pogruzowanego nad uszamy próby ciastkarskie poczyniła. Dzień po dniu niemal ciasto w piekarnik. To samo, czy raczej według tego samego przepisu. Szybkie, smaczne, zjadliwe. Z kruszonką i owocem niby leśnym. Udawało się, to się chwalę:

Znane zapewne doskonale wprawnym gospodyniom. U mnie tradycyjne podpieczone od spodu. Z jagodą tudzież borówką amerykańską i malyną:

Dość pulchne, wilgotne, kwaskowe. Idealne pod kawkę ewentualnie herbatkę personalną (najlepszą na świat przez Małża szykowaną), z cytrynką oczywiście:

Pozwalam sobie zamieścić przepis. Nie jest on oczywiście mój. Znaleziony w necie, przyswojony, zaaprobowany, wypróbowany. Polecam gorąco:

3 szklanki mąki (najlepsza chyba jednak tortowa)
1-1 i1/4 szklanki cukru
2 łyżeczki proszku do pieczenia + ciut sody i to w przepisie najsłabszy punkt
3 jaja
1 szklanka jogurtu
1/2 szklanki mleka (myślę, że jogurt i mleko można zastąpić maślanką)
2/3 szklanki oleju

wykonanie:

suche składniki mieszamy w jednej misce; w drugiej bełtamy jaja, do nich dodajemy najpierw jogurt, potem mleko, na końcu olej. Wsypujemy mąkę z dodatkami. Dokładnie mieszamy. Wylewamy na przygotowaną (tłuszcz i posypka) dużą blaszkę. Na to przygotowane uprzednio owoce, (nie polecam truskawek), szklankę do dwóch, na to wysypujemy kruszonkę i do piekarnika . 180 st.C na 45-50 min.

Kruszonka: 2 szklanki mąki, garść spora wiórków kokosowych, 1 szklanka cukru i ok. 10 dkg masła lub margaryny. Kokosem nie czuć i smaku brak, a jest jakaś inna miła nutka...

Może komuś jeszcze rozumili chwilki różne to słodkowate. Teraz pozostaje czekanie na węgierki...
Pozdrawiam gorąco

Cytrynowe kółka

2011-08-22T00:41:00.002+02:00

W tym cytrusowym temacie pozostanę jeszcze jakiś czas. Pewnie dłuższy. Zamęczę monotonią, acz mam nadzieję nie kolorystyką...
Miłego tygodnia życzę. Ciepłego, słonecznego, suchego!
Ps. Zdjęcia na blogu coraz słabsze. Nie jest to wina aparatu. Bidul wciąż ten sam. Autorka straciła oko, rękę, pomysł...

Przesyłka od Lucynki

2011-08-20T01:41:00.003+02:00

Przyszła dni temu kilka. Ciężko było zrobić zdjęcia, by oddać piękno tego, co paczuszka zawiera. W końcu udało się. Nie w pełnej doskonałości, niestety. Jednak dłużej ukrywać otrzymanych skarbów nie podobna! Pięknoty niemożliwe. Cztery zabawne, jesienne podkładki:

Piękny rustykalny woreczek z ukochaną moją nicianą koronką w odcieniu ecru i cudownym, eleganckim monogramem. W środku biżuteryjny drobiazg. Kamienie w kolorze jesieni. Będę mieć wisior na dłuugaśnym łańcuszku:

Zestaw do wykonania zakładki. Mam zatem już swój własny...:

I absolutnie ogromnej urody karteczka z pięknym tekścikiem w środku:

Zachwyca mnie w karteczce wszystko. I kolorystyka, i papier w delikatną pepitkę, i znów umarzona koronkowa wstawka, i w końcu motyl z marzeń. Motyl, pięknie skrzący się:

To jeszcze nie wszystko, Jest jeszcze zestaw przepisów na słodkości pieczone z ulubionej mojej serii i stylowy, elegancki bilecik. Tak prezentuje się całość:

Lucynko, jestem Ci szalenie wdzięczna. Zauroczyłaś mnie po uszy, zaczarowałaś swoimi podarkami, zachwyciłaś. Przepięknie Ci dziękuję!
Lucynka z blogu Cichy zakątek, czyli Ja i cała reszta!

Dziękuję jeszcze raz!

Zaproszenia dla Imć Michała

2011-08-19T11:03:00.031+02:00

Ów skończył wczoraj miesiąc i szykuje się do pierwszych sakramentów, w postaci jednego. Ciotka szykowała zaproszenia. W świat poszło już 10,

w poniedziałek pójdzie kolejne 5 i 3 w próżni czasowej. Dwa zestawy. Kwadrat i prostokąt. Zamawiającej podobały się. Pewnie dlatego, że ona lubi ręczną robotę i ceni. W poszczególnych grupach zaproszenia różnia się tylko kwiatami i ich ustawieniem:

Podstawą jest tu papier pięknie tłoczony, cała reszta to nędzne dodatki. Kartki kwadratowe zdecydowanie efektowniejsze. Niestety pomysł nie jest mój. Pozwoliłam sobie zaczerpnąć od donki66. Identyczność obrazka jest najzupełniej przypadkowa. Tu też najpiękniejszym elementem jest papier:

Zdjęcia byle i jakie. Chmury szaleją nad miastem...

kolejna próba

2011-08-19T03:49:00.000+02:00

Problemy nadawcze jakieś. Zatrzymanie dat, niemożność wpisu, dzikie ustawienia. Zauważyłam, że nie tylko u mnie. Oby się poprawiło już na stałe.
O przesyłce chciałam napisać, którą to otrzymałam i która zachwyca mnie niezmienni od chwili otworzenie i zobaczenia. Cuda. Poświęcę im osobny wpis, gdyż warto. Czekam jedynie na lepsze światło. Co ja piszę, w ogóle na światło, na możność uczynienia fotografii!
Troszkę rozbiegana ostatnio jestem. Kilka prac zleconych, wędrówki po urzędach. Załatwianie spraw ważnych i ważniejszych. Nie dalej jak wczoraj wespół zespół z Małżem blisko 4 godziny czekaliśmy w ogonku do okienka. Tyłek bolał od siedzenia, kręgi dolne od stania. Stopy zmarzły od klimatyzatora i w ogóle jakoś klaustrofobicznie było. Czy z sukcesem? Trudno powiedzieć. Mam nadzieję, że tak. Po tych godzinach oczekiwania okazało się, że sprawę załatwimy w ciągu kilku minut... na własnym komputerze! Brak sił, by się denerwować. Zmęczenie okrutne. W powietrzu wisi złe. Prawie jak przed halnym. Spać!

Małe słoneczka

2011-08-15T21:54:00.001+02:00

To już trzeci dzień, kiedy pada. Na noce przerw też nie robi. Pada silno, zadzierżyście, od serca. Lubię deszcz, to nawet cieszę się. Obecne opady ukojenia nie przynoszą. Są natomiast zapowiedzią nadchodzącej jesieni. Jedynym minusem jest niejaka szarość za oknem. To, nim zaświeci znów słonko, pozwalam sobie pokazać produkt zastępczy. Na takiej oto tortierce (?!):

Takie oto słoneczka:

Kuchcik we własnej osobie

2011-08-13T19:19:00.001+02:00

A może to nawet całkiem poważny chef.
Przed retuszem:

I po retuszu:

Różnica wyraźna, głównie w świetle, czyli kolorystyce. Danie dnia jeszcze nie jest wpisane. Wciąż zastanawiamy się, co to może być i ew. w jakim języku. Haft w pełnym opierunku, dopieszczeniu i dopięciu dopiero we wrześniu.
Pozdrawiam gorąco, życząc spokojnej, ciepłej niedzieli i chyba poniedziałku.

Do góry, do góry, a końca nie widać

2011-08-09T01:32:00.001+02:00

W kanałach ulic, z zadartą głową i tak dalej i tym podobnie. Kolejne zdjęcia z wyprawy w paszczę lwa rozgrzana...:

Czyż ta mieszanka stali i szkła z kamieniem nie jest urocza?

Pozdrawiam gorąco!

Baby Boy

2011-08-06T22:20:00.001+02:00

Czyli karteczkowy kicz. Słodka, błyskotliwa. Napaćkana. Moim maluchom bardzo się podoba. Małż poczuł delikatny wspomnień czar, ale to jeszcze przed ozdobnikami. Jest co jest. Na pewno inny dodatek do prezentu. Karteczka niesztampowa, fabrycznie powielana. Drugiej takiej nie będzie. Oto ona:

Klasyka kolorów męskich. Skoro Miś to i miś. Mały Michałek ma już dwa tygodnie i dni też dwa. Mama doszła do siebie, złakniona witać gości. Bąk okazuje się być charakternym osobnikiem. Je, śpi i zalewa pampersy. Brzuchu rośnie, siła w narodzie też.

Małymi krzyżykami...

2011-08-05T13:44:00.002+02:00

...na dużych przestrzeniach i rzędy za rzędami, nieco mozolnie...

Bardzo przyjemny hafcik. Jednak mało urozmaicony. I tu wychodzi szydło z worka, czyli baba sama nie wie, co i chce! Chyba jednak wolę większe urozmaicenia.
Pozdrawiam cieplusio

Zachwyty w paszczy lwa

2011-08-03T03:54:00.005+02:00

Panująca spiekota nie nastraja do długich wycieczek. Na okoliczność jednak, że wakacje, dzieci złaknione rozrywek, małż zaproponował wyprawę za miedzę. I był to dziki skok prosto w rozdziawioną, ziejącą paszczę lwa. Rozum mi odebrało, że się zgodziłam. Tam jeszcze większa spiekota, większy upał i gwarantowany bezruch powietrza. Całość bliska omdlenia. Na prawo mur, na lewo mur, a w środku gromada szaleńców. I znów mnie wzięło, zachwyciło, omamiło. Tyle razy obiecywałam sobie, że już dość, już nuży, już nie. Póki znów nie zobaczę i nie zachłysnę się!
Dziś detaliki. Większość fot rozmazana. Niech będzie, że upałem... To cudowna mieszanka starego z nowym. Nowe jak to nowe, szklane, aluminiowe. Stare nie takie znów stare, ale za to jaka secesja. Aż serce skowycze z uciechy. Te mozaiki, sztukateryjki i wszelkie inne ozdobniki. Kocham garściami!:

Kolorów brak. Świat przedstawia się w szarościach i niebieskościach. Czasem tylko łamany ostrą czerwienią. O tym innym razem...

Mister X (2)

2011-08-02T00:26:00.000+02:00

Mister X

2011-07-30T17:01:00.000+02:00

Jedna praca w rozsypce, druga zaczęta. Tak to niestety czasem bywa. Kto zna, ten wie, kto nie zna, oby się nie dowiedział. Cytrusy z tujami prawie na ukończeniu. Jednak nadal panujący żar męczy wciąż. Podwójnie przy ciągłych zmianach kolorów. Czyli praca jest na etapie końcowego dzióbania po 3 krzyżyki w coraz to innym kolorze. Zniechęcające troszkę. Zapragnęła się ciągłość nitkowa. W nowej pracy jest jej w nadmiarze. Dusza podpowiada, że znielubię. Jest to praca terminowa i sympatie nie mają znaczenia.
Ledwie nadczęte:

kartka okazjonalna

2011-07-26T05:57:00.001+02:00

Cała w brązach. Na powyższym zdjęciu udało się uchwycić odcień jaśniejszego z papierów. Delikatna kawa z mlekiem połamana gorzką czekoladą, otoczona złotem z odrobiną miedzi. Jeden z papierów tłoczony specjalnie na kartkową okazję. Zdjęcia marnej jakości. O ironie zakrawa, że dokładne na czas focenia zaczęło padać i świat zapadł się w ciemnościach. Kartka poszybowała na pocztę, słoneczko wypłynęło na nieba przestrzenie...

Ostatnio stawiam na dziką wręcz prostotę. Minimalizm zaczyna cieszyć. Mam nadzieję, że i obdarowanych. Przy okazji darowania, wszystkim Aniom, Annom, Ankom i Aneczkom składam najserdeczniejsze życzenia wszystkiego co najlepsze!

ramki

2011-07-19T19:07:00.000+02:00

... nie moje. Emili. Gorąco jednak polecam, by pooglądać. Nie jest ich zatrważająco dużo, ale obrazy w nich nabierają mocy i cudnieją jeszcze bardziej. Maleńka namiastka:

Zdjęcie autorki i link do koniecznego podpatrzenia: cruzhobby.
Chłodniej nie jest, jednak przy społecznościowym zrozumieniu, jakoś lżej na duszy i ciele. Byle do poniedziałku. Potem tydzień ulgi. Marne 30 stopni. To tylko żyć i szaleć. Na okoliczność - w domu jestem i mogę coś po placówkach handlowych pozałatwiać, zeszyty jakieś (książki szkoła daje, taki zwyczaj), tornistry, chlebaki i wszelkie inne takie tam, tudzież jakieś majty kąpielowe (brak niestety, w dekoracjach zima już zawitała, to o jakich kąpielowych ja myślę), zapasy żarełka na kolejne dni i wszelkie inne, z maluchami pojechali my. Małe po chwilce pobuntowały się i uznały, że jednak do domu proszą i odmówiły wszelkich jazd różnych innych. Nawet zabawką nie dały się przekupić, to młodszy. Panna nadobna zrezygnowała z wizytowania księgarni. Nie dziwię im się. Nie ma to jak własny ogród. Tu i tam z cieniem. Wiaterek przywędrował, to nawet znośnie jest. Zastanawiam się tylko, czy człowiek to na pewno jeść musi, gotowane? Z drugiej strony, jak długo ma arbuzie można ciągnąć?
Wcześniej zamieszczone zdjęcia morskie miały obrazować spokój i bezruch wszechogarniający. No żeby i fale morskie odmówiły wzmożonej pracy, to dziw. Inna sprawa, że takie zatrzymanie, spowolnienie też ma swój dziki urok i te kolory jak z egzotycznych obrazków...
Życzę wszystkim, by kolejne dni były słoneczne, ciepłe, ale w granicy przyzwoitości. Sobie życzę dużo deszczu...

siły brak

2011-07-19T04:11:00.001+02:00

Kolejna porcja marudzenia. Na to jedno starcza sił. Na wszystko inne ich brak. Brak sił na działanie, na tworzenie, bycie, nawet życie. Cykl dzieli się obecnie na bieganie od klimatyzatora do klimatyzatora. Dziwne, że na bieganie sił starcza. A może to ostatnie ich wykrzesywanie. Z auta do domu. Jeśli konieczność z domu do auta i natychmiast kurcgalopkiem z auta do sklepu. Byle tam, gdzie chłodno i gdzie brak wilgoci, tej mazi oblepiającej, duszącej, dławiącej, lepkiej. I tak dzień za dniem, noc za nocą, bez wytchnienia i najmniejszego chłodku. Potem jest dłuuuga ciepła jesień, ale to dopiero za półtora miesiąca. Nic nie robię. Nie mam chęci. Schematy przygotowane, nitki posegregowane. Wszystko leży kupą na stoliczku i czeka lepszych dni. Zalegam z zobowiązaniami. Nie wywiązuję się z umów. Jadę do pracy, jakoś się trzymam i zaraz po powrocie do domu padam w bezsile i niemocy. Co to będzie, co to będzie. Póki co są wyjazdy niedzielne nad wodę.

W korkach się stoi szalonych. Widać większość padniętej gawiedzi o tym samym myśli, o odrobinie ochłody nad wodą morską, o odcięciu od zmory pogodowej. A kiedy już na parkingu miejsce znajdzie się, można na piaski iść i delektować cudem natury. Czasem cud ten nieco zwodniczy jest. Niby za chmurką, niby spokojnie, a potem w domku rany się liże i na każde dotknięcie syczy. Ostatnio skwiercząco było. Choć słonka na lekarstwo. Czy jednak na pewno?

Lubię spokój plaży. Zapatrzenie w morską dal, zasłuchanie w szumy, w mewie skrzeki... Oby do kolejnej niedzieli...

Co sobie popatrzę, to mi troszkę lżej.

Ślicznie upraszam się o wybaczenia. Nie ma siły do blogów zaglądać. Komputer omijany łukiem jest. Jakiś gorąc z niego bucha, uf jak gorąco...

etapowanie na ekranie 2

2011-07-13T14:11:00.000+02:00

Ciężko igłę trzymać. Strumienie spływają z tu i tam. Łaźnię mamy za oknem, w domu, w całym jestestwie. Niby wakacje są i naturalne to, ale czy na pewno?

Pozdrawiam żarnie

etapowanie na ekranie

2011-07-08T02:06:00.002+02:00

Etap pierwszy:

Nadal żarno. W zapowiedziach burze i deszcz, na jakieś 30%. Życie to jest jednak pokrętne i złośliwie nie zadowala tam, gdzie należy...

Pozdrawiam padająco.

ps. na ogórki zaraza padła. Nie wyrosły, nie okwieciły się i nawet o zapyleniu nie ma co mówić, a już zdechnięte i pełne dziur w sobie. Nie będzie ogórka w tym roku. Za to kopru zatrzęsienie...

na przekór

2011-07-06T22:42:00.002+02:00

Jak każdy wie, lato jest. Ponoć tu i tam trudno to zauważyć. U mnie jest ono na pewno. Jeszcze dni temu kilka zachwycali my się z małżem, jak pięknie jest i inaczej. Jaka zima śnieżna a łagodna była. Bez mrozu i wiatru wilgotnego. Jaka wiosna długa i łagodna. I jak to temperatury ze wzrostem oszalałym do czerwca zechciały się wstrzymać. Normalnie od kwietnia niemal na golasa biega się. Jak wilgoci brak. I jak to rankiem trawka rosą okraszona jest. No normalnie istny cud na wsiach okolicznych. Taaa. To tak właśnie pięknie było. I się wybyło. Przyszła wilgoć, zmora i utrapienie. W dzień żar i w nocy żar. I już nie jest miło. Słabość jakaś na człowieka spływa i spływa po grzbiecie strużka też. Rozeźliło mnie to tak, że na przekór postanowiłam nową pracę począć. Materiał przygotowany. Czas na działania. W kolorystyce będzie takiej:

Zieleń traw, żółcie zbóż, nieba nie granaty. Niemal jak u mnie, tylko tam noce chłodne są, człowiekowi spać pozwalają i żyć!
Okular wypróbuję. Lejdiku słodki, moc jest, owszem. Do specjalisty pójdę. Na prawe oko musiałam silniej wziąć. 1,25 niepełny komfort powodowało. Póki co, tylko do robótek używam. Kurcze, schemat jak marzenie jest. Duży i czytelny! I do pism bankowych, do tych *** na samym dole złośliwie najmniejszą czcionką poddrukowanych. Teraz pokrętne matactwa są już czytelne!
Pozdrawiam gorąco.
Ps. A prosił małż zimą patrzeć na zimno i napawać, a magazynować na zaś. Prosił. Dobra żona posłuchała, teraz sobie zimowe foty ośnieżone poogląda i odrobina ulgi jest....

Jeżówką pod okular

2011-07-05T18:49:00.005+02:00

Jeżówka purpurowa, elegancko z naukowa zwana echinaceą purpurea to kuzynka astrowatych. W świat wywędrowała z Ameryki Północnej. Znaczy Hamerykanka ona. Piękna jest. Wysoka. Średnio dorodna, acz w oka się rzuca. Jak wszystko w tym kraju, co to największe, najszybsze, najwyższe i wszelkie inne naj w pozytywy. Moja raczej uboguchna jest. Rachityczna lekko. Pierwszoroczna i boczkiem do słońca (a lubi słonko pełne i nawożenie użyźniane)...

Zastanawiam się, skąd nazwa kojarząca się z jeżykiem. Może od kolczyków pięknych, dorodnych, efektownych, cudnie chwilami purpurowych. Niestety nie udało się tej pięknoty właściwie uchwycić. Ledwie 3 może 4 łodyżki zdecydowały się z mroków ziemskich wychynąć. Ale wedle litery na niemal metr w górę wybujały. Ta konkretna odmiana uważana jest za źródło zdrowia i siły. Z jej korzenia wyciąga się cud malynę,czyli coś, co podaje po przetworzeniach wszelkich jako środek wzmacniający organizm i chroniący przed bakteriami i wirusami. Acz zdania na temat tej cudowności podzielone są.
W tym roku to właściwie jedyne kwiecie, jakie zechciało uczynić nam uprzejmość i zakwitnąć, powabić swym urokiem. Dodatkowo wpatrywać się mogłam dzięki oczkom.
Ogarnięta ślepotą powszechną i pomroką wieczorną, uznałam, że bez szkiełek nie dam razy nie tylko oka w igle zobaczyć, ale i samej igły. W miniony weekend zanabyłam okularki. Nie żadne tam fachowe. Nie ma czasu na wizyty. Zwykłe lupki w oprawkach. Na moich wsiach pełno tego w każdym możliwym sklepie nie spożywczym. Popatrzyła, przymierzyła i uznała, że 1,50 na każde oko działa pozytywnie. Nagle świat okazał się być taki czytelny i klarowny. Ulotki nawet można znów czytać. No żywcem wszystko widać. Na jakieś pół metra jedynie, ale więcej nie potrzeba. Byle nitki i oczka w kanwie widzieć. A i kawałek schematu drukowanego. A jak szaleć, to na całego. Z kwieciem, z błyszczykiem i wszelkim innym ozdobnym. Pełny wypas. Małż zachwycony. Żona wreszcie yntelygentnie wygląda. Żona zachwycona też. Yntelygencji nie zauważa, wystarczy, że szczegóły widzi haftowane.... W oczkach nie czyta, po co się przyzwyczajać...
I jeszcze raz jeżówka z jeżykiem...

Pozdrawiam gorąco, życząc spokojnego, acz szalonego, słonecznego tygodnia.

z motylkiem

2011-07-02T22:21:00.001+02:00

Po retuszu...

Obrazek dolny bliższy rzeczywistości.
Pozdrawiam gorąco i życzę spokojnej niedzieli.

nowej pracy początek

2011-06-29T03:38:00.000+02:00

Kolorki ma ładne, o:

Wciąż w czerwonych klimatach mnie trzyma...
Pozdrawiam gorąco.

kartki dwie

2011-06-28T08:41:00.002+02:00

Pozdrawiam gorąco!

Sezon letni rozpoczęty

2011-06-27T21:10:00.001+02:00

Dzieci szkoły pokończyły. Dyploma odebrane. Trofea na półkach poustawiane. Wczoraj wyruszyli na fale morskie. Sezon letni rozpoczęty...

Cudnie było. Jeszcze nie bardzo ludno. Słonka prawie co i nic. Fale na chłopa wysokie. Acz nieczęste. Woda wstępnie chłodnawa. Jodu do zachłyśnięcia. Słonko oczywiście oszukiwało. Niby za głęboką chmurą, a podstępnie spiekło myszowatą na raka. Jako jedyna nie użyłam kremu i mam za swoje. Małż zanabył z odpowiednim sobie filtrem ...90+. Dusząc się, przemilczałam. Maluchy posmarowałam. Nawet dość porządnie tu i tam. Siebie pacnęłam tylko dla przyzwoitości po dekoldzie i ramieniu. No i w paćki teraz jestem.Tam gdzie krem paćnięty - sino-blada, tam gdzie nie - spieczona. Młodzian też troszkę w dwóch kolorach właściwie. Do łopatek blady, poniżej paćkowato podpalany...

kartka (1)

2011-06-24T13:17:00.001+02:00

Córcia swojej pani podaruje taką karteczkę. Najważniejsze w niej będą słowa dzieckową rączką wypisane

Minimalizm absolutny. Widać, że ze mnie zodiakalna waga. Dzikie skrajności. Albo nadmiar, albo pustka. Tym razem jednak dość świadoma.
Za oknem buro. Choć bardzo ciepło, wręcz żarno, to deszczowo jest, szaro. Zdjęcia trudno zrobić. W ogródku dzicz.
Pozdrawiam cieplusio.

Różana wymianka u Moteczka

2011-06-21T05:59:00.004+02:00

Tak, tak, też się tam bawiłam. I to dziś jest ten wielki dzień chwalenia się otrzymanymi prezentami. Mam nadzieję, że podobnie jak ja, wszystkie inne uczestniczki zabawy też mogą pokazać dziś swoje skarby, tudzież poczytać, co o ich pracach sadzą obdarowane "połówki". Ale do rzeczy. Moja paczuszka przywędrowała z Belgii, od Agaty z blogu o intrygującym tytule "W poszukiwaniu zajęcia". Kto Agatę zna, ten wie, kto nie zna, ma okazję poznać!
Już pokazuję, co otrzymałam. Dwa zestawy: xxx i scrapowy. łał! Będzie dużo zdjęć!

i cudnych różyczek zbliżenie, o...

dwie niezwykle ponętne różane karteczki. Nie wiem, która bardziej mi się podoba...

niezwykłej urody komplecik biżuteryjny, kolczyki i bransoletka. Przepiękne. Nie potrafię zgrabnie sfotografować, tak, by ukazać ich delikatność, a jednocześnie finezję. Zestawik sprytnie ukryty był w ozdobnym pularesiku:

zakładeczka z różyczką. Miodzio:

Tak prezentuje się całość. Dodam jeszcze, że Agatka uwzględniła też i moje maluchy dwa, co bardzo je ucieszyło.

Agatko, z całego serca dziękuję za prezenciki od Ciebie, za poświęcony mi czas i myśli. Dziękuję, dziękuję, dziękuje! Za to piękno jakie otrzymałam! Dziękuję! I za dwie melanżowe mulinki dziękuje pięknie też!
Koniecznie muszę podziękować również Moteczkowi za pomysł, organizację, perfekcjonizm, takt, wyrozumiałość i każdy uśmiech jaki dołącza do swoich mailowych komunikatów. Dziekuję!
To zrobiło się prawie jak we Hollywudzie na rozdaniu Oskarów.
Gorąco zapraszam na blog Marysi. Jest tam pełna lista uczestników zabawy i przekierowania na ich blogi, a tam, to już tylko siedzieć i się zachwycać!

Moje cudaczki dla różanej "połóweczki". Była nią Iwonka. Dziewczyna niestety nie na blogu, a szkoda wielka. Piękne rzeczy robi. Powinna je prezentować. Bazą prezentu są doskonale znane już hafciki.

Woreczek skrywał kilka przydasiów. Zdjęcie mam od Iwonki, sama zapomniałam zrobić.

Na koniec kawka porzeczkowa, herbatka granatowa na białej bazie z jagodą i kakao, zostało się miętowe...

Przyjemnością było szykowanie paczuszki.
Pozdrawiam gorąco z odrobiną morskiej bryzy!

minionych prac wykończenie (4)

2011-06-21T00:11:00.000+02:00

Ta czwarta z minionych prac, to czarna róża Tudorów. Jak powstawała, widać kilka postów niżej. Na teraz pozostała oprawa. Ubrałam ją w czarny plusz i powstało coś niby poduszka znacznych gabarytów, niby obrazek. Plusz z przodu, plusz z tyłu, a w środku wyściółka mięciusia warstw wiele. To i całkiem ładnie wypukła się ona. Całość obramowana taką sznurko-wstążką, biało-srebrną...

Może ona stać oparta dostojnie, może i wisieć, równie dostojnie. Z tyłu ma przyszyte guziczki...

Pomyśli ktoś i czemu dwa? A temu, że mniejszy biały powoduje odbicie górą od ściany i jest nagle jak w muzeum... Górny, dla zaznaczenie tematyki różanej z różową obwódką, nie czyni już niczego. Wstążeczka, w tym wypadku biała, powoduje płaskie przylgnięcie do powierzchni. Wstążka przenośna jest, zakończona kokardą. Na zdjęciach tego nie widać.
Przepięknie dziękuję za odwiedziny i miłe słowa!

minionych prac wykończenie (3)

2011-06-20T01:24:00.001+02:00

Róże. Róże upadłe, acz niewątpliwie urocze. Od minionego czasu podrasowane nieco. Delikatna kreska podkreśliła ich przywiędłe piękno...

Postanowiły przyozdobić woreczek. Postawiły na zielenie. Uznały, że z tymi najbardziej im do twarzy. Z delikatną mgiełką białawej podszewki..

Koniecznością jednak było zieleń przełamać. Dlatego forma woreczka jest nieco filuterna. Haft nie został ułożony centralnie. Raczej przesunięty w lewo. Powstałą po prawej stronie przestrzeń wypełniły paski w kolorze przyczerwienionej fuksji. Dla równowagi - po lewej stronie znajduje się wiązanie. Chyba wygląda dość zgrabnie...
Wypełniony, nie związany...

I związany...

Kolory niemal naturalne. Aparat tym razem mało przekłamał. Nie będę ukrywać, prawie jestem dumna z tego puchatego cuda. Nie jest idealny, ale to w końcu mój pierwszy woreczek, w dodatku z podszewką (z tych co to szwów nie widać), z wkładką haftowaną i różą oczywiście...

minionych prac wykończenie (2)

2011-06-19T00:44:00.002+02:00

Druga w kolejności natręctw roboczych była panna nadobna w cudnym stylu retro. Przypisane jej były miętowa kanwa, tudzież pistacjowa - w kwestii subtelności kolorystycznych równa jestem menćiznom, nie rozróżniam; i różyczki wszelkie. Hafcik zawędrował na okładkę notesika:

Dość spaśny on, zabezpieczany kokardą w słodkie różyczki. Nie przepadam za różami i jako kwieciem, i jako kolorem, jednak ta wstążka chwyciła mnie pod boki. Konieczność było ją wykorzystać!
Dziękuję ślicznie za odwiedziny, komentarze, pozostawiony ślad na blogu...
Miłej, spokojnej niedzieli życzę!

minionych prac wykończenie (1)

2011-06-18T14:48:00.002+02:00

W maju miałam silny ciąg na kanwę. Praca goniła pracę. Przyszedł w końcu czas, by te prace wykończyć, wyładzić i w całości zaprezentować. Zacznę od ptaszora, co to na gałązce z kwieciem różanym zasiadł. Od minionego czasu wzbogacił się o backstitche, kwiecie o wypełnienie w sobie, całość o całość właściwie. Było tak:

I po upiększeniu:

Pracka w założeniu miała na ścianie zawisnąć. Nie w ramkach jednak. Postawiłam na prostotę przesadną. Zatem tekturka lakierowana, na to filc bordowy. Na nim jukowego worka kawałek i na końcu dopiero ptaszor w różanym zagajniczku:

Wszystko razem zawiśnie na wstążeczce różowatej. Elementem ozdobnym ma być kokardka, która jednocześnie nieco zapełnia tło i myślę lekko uroku i frywolności dodaje:

karteczka

2011-06-16T03:41:00.002+02:00

Poczyniłam onegdaj i czas ją pokazać. Nic specjalnego. Jestem jednak z niej o tyle zadowolona, że troszkę wyszła mapkowo. Jedno koło, na nim drugie, pod tym prostokąt ze wstążką, na tym owal i ozdóbki jeszcze. Każda forma w innym kolorze i wzorze. Pstrokacizna składająca się na całość...

W założeniu, karteczka miała być w różach. Ostatnio jednak do zieleni mnie ciągnie magnetycznie i niebieskości. Myślę jednak, że kolorki dosyć nierażąco się zgrały. A i różu jednak od groma w niej jest. Papiery nie wiem jakie, co pod ręką, duży kwiat zrobiony z organzy, różyczki ze wstążki.

Jestem pod wrażeniem

2011-06-13T20:44:00.002+02:00

Pod wrażeniem tej ślicznoty jestem:

Jest to praca Emilki z Cruzhobby. Gorąco zachęcam do zaglądnięcia do bloga. Tę płacheć dziewczyna wyczarowała w jedno przedpołudnie. Dla mnie szok! Nie powiem, w jeden wieczór też wyczarowałam takie tam coś.

Ale jak ma się orzeszek do słonia? Niezauważalnie wręcz.

Co poza tym? Niewymownie jakoś i wagowo-pogodowo. Jak w jednym tygodniu deszcze, to w drugim temperatury powyżej 38 st. C. Tak dobrze, a tak niedobrze. Dziś jest dobrze, a nawet lepiej. Nocki od dwóch w tył znów znośne. Pod kołdrą można spać. Otwarte okno wystarczy. Zwierz nie przychodzi i nie pozostawia zapachowych smug. W ogródku wszystko rośnie, najbujniej chwasty. Można oddychać i nawet zmęczenia brak. Robótkowo zastój. Po intensywnych pracach tajemnych, relaksik, a tu już o kartkach na końce roków szkolnych czas pomyśleć i może znów do igły wrócić?! Póki co narzutą u Emilki zachwycam się.

Pozdrawiam radośnie i optymistycznie!

***

2011-06-03T04:37:00.001+02:00

Nie dzieje się nic. Między jednym zipnięciem a drugim, chłodnym łykiem i przedzieraniem z parnego w znośne, ćwiczę się we fotografii. Posiadany aparat cackiem nie jest. Okazuje się jednak, że kilka funkcji w sobie posiada. To je testuję i próbuję zapamiętać. Najwdzięczniejsze są kwiaty. Te w rozkwicie. A na nich różnie:

Jako żywo pstrykając stworzenia nie widziałam. I niech mnie ktoś przekona, że najlepsze, najciekawsze zdjęcia to nie te przypadkowe...
Ślicznie dziękuję za odwiedziny, komentarze pozostawione, ślad stopy swej na piasku. Pozdrawiam słonecznie.

Tudorów kwiat 2

2011-05-30T00:55:00.001+02:00

Poskarżeństwo

2011-05-28T00:10:00.001+02:00

O zadku Marynim będzie. Dzień ma się ku końcowi, a chłodu ani widu, ani słychu. W poniedziałek było marne 17 st. C. We wtorek jeszcze padało, peany pochwalne wypiskiwałam o dobroczynnych kroplach. Od środy szlag trafił wszystko i zaczęło prażyć. Na 30 st.C wskoczyło i nawet nocą niechętnie do 25 schodzi. Do tego klasycznie na okolicznych wsiach w takich przypadkach o wietrze można li jedynie pomarzyć, a stopień wilgoci w powietrzu wdychanym rośnie. Znaczy łaźnia fińska na zewnątrz. Kto nie odczuł na własnym jestestwie, nawet nie jest sobie w stanie tego wyobrazić. Pożytek jest, nie powiem. Pranie na pieprz wysusza. Co tam pranie, prań kilka za jednego dnia. Tylko sił na życie jakoś brak. Wciąż zapominam ogródek podlać. Chwała, że 2 tygodnie wodę pompowało, jakoś się jeszcze trzyma. Dziecki nie chcą jeść i dobrze. Noce w malignie i oblepieniu. Od dziś wiatraki w robocie. Żar z nieba. Robótkowo stanęło. Wszystkie zaplanowane hafty wykonane. Jeden do uwiecznienia. Pomysły na wykończenie o zmiłowanie proszą. Nie mam chęci jednak, by w auto wsiadać i po sklepach gnać, konieczne elementy zanabywać. Sama myśl, że trzeba po ulicach miast przejść, wykańcza i stresuje, po tym upale noga za noga się wlec... Marudzę, wiem. Przepraszam. Jakoś nie lubię ciepłoty...
Pozdrawiam ożywczo!

Przedszkolna wyprawa w cały świat

2011-05-26T01:22:00.005+02:00

Syn pojechał na wycieczkę. Przedszkolną. Przeżywam to silno, jako że jedną z opiekunek byłam. Do tych pór na wycieczki (córki) jeździł Tate. Cel wyprawy - muzeum techniki i wszelkiej dzieckowej swawoli. Najciekawsza dla maluchów była jazda i sam fakt. Dzieci w wieku lat 5,4 i 3. Problemów żadnych. Wrażeń moc. 3 godziny pilnowania minęły niczym wiosny mgnienie. A raczej nie pilnowania, a uczestniczenia, oglądania, bawienia się. Każda mama miała pod opieką 2, 3 dzieci. To prawie jak z własnym rodzicem. Inna sprawa, że dzieciaczki szalenie ufne, tuliły się, garnęły, za ręce ciągnęły. Nasza grupa ubrana była w czerwone koszulki. Znak rozpoznawczy i miłe dla oka tło. I tak pięknie za rączki się trzymały, w parach swoich wędrowały...
Wyjście z przedszkola:

czekanie na autobus:

wsiadamy:

jesteśmy:

zabawy i odkrywanie:

oglądanie:

spożywanie:

wygłupianie:

Co mi się podoba: Pomoc rodziców. Nie jednego, dwóch, a jak wspominałam, jeden rodzic na 2,3 dzieci. W takiej sytuacji nie ma problemu i z 3-latkami. Nikt się nie zgubi, co chce poogląda, dotknie. Opiekun wszystko kontroluje i nie stresuje się. W grupie mojego syna panie wychowawczynie koncentrowały się na dopieszczaniu dzieci, dźwiganiu prowiantu i logistyce wszelkiej. Pod czujnym okiem kwoczym wszystkie dzieci miały.
Wszystkie dzieci ubrane w jeden kolor, a na pleckach naklejka. Ktoś się oburzy. Powie, że dzieci pometkowane. A to zwykłe bezpieczeństwo. Na kartce podane są numery telefonów i dla opiekuna, na wypadek zagubienia się poza całą grupę, i w bardziej dramatycznej sytuacji. Oraz nazwa i adres przedszkola. Same dzieci bardzo pilnowały, by karteczki były na swoim miejscy.
Posiłek. Maluchy doskonale radziły sobie w samodzielnym jedzeniu. Wyjmowaniu produktów z torebek, Piękne jest to namaszczenie, z jakim zabierają się do jedzenia. I właściwie wszystko co przygotowały mamy zostaje zjedzone. Nie ma marudzenia, grymaszenia. Super.
Kula. Metalowa kula, która powiększa się i zmniejsza. Inne oglądanie z dołu, inne z galerii na piętrze. Za każdym razem to samo zaskoczenie, kiedy pomału, pomału i nagle...!
Jestem matka sentymentalna...

W przerwie

2011-05-24T15:25:00.001+02:00

Miedzy jednym deszczem a drugim wybraliśmy się na maleńką wycieczkę. Zawinięci wodą, nad wodę oczywiście. Na przystanie, tuż za miedzą. Piękne widoki. Zapachy z dzieciństwa. Z nizin środkoworodzimych pochodzę, ale zapach wodorostów, rozkładu rzecznego z dzieciństwem silnie się kojarzy. To i wiadomo, większości bliskie wspomnienie jest. I statki zacumowane oglądać lubię, pasjami. Wszelkiej maści. Nawet łódeczka rybacka zachwyty wywołuje. To z kolei pierwsza wyprawa z Tatem nad morze. Tylko my we dwóch. Uczyłam się wtedy pisać swoje imię, na kartkach do Mamy i maluśkiego brata. I stare molo i nieczynne nabrzeża i coś co było, służyło, a teraz tylko w rozpadzie jest. Stare może nie pobudza wyobraźni. Ono wielbione jest nad świat. Godzinami mogę chłonąć i wciąż jest mało... Woda:

A maszty żaglowców i przestrzenie wodne mrowienie wywołują. Choć żegluga to zjawisko obce i nieznane. A wszystko to takie jakby w chwili zatrzymane, spowolnione. Pewnie swoim rytmem toczy się i jest, by oczy koić...

Tudorów kwiat...

2011-05-22T22:22:00.001+02:00

Nowe maleństwo. Całe w czerni...

Pierwszy raz na warsztacie haft czarny z obca zwany blackwork'iem i niecierpliwie czekam na finał. Wbrew pozorom wstępnym, praca przyjemna, schemat coraz częściej odpoczywa... Robione niefachowo, ot, tak jak wygoda nakazuje. Tył niechaj pozostanie w mroku...
Ślicznie dziękuje za odwiedziny i wszelkie pozostawione komentarze. Wciąż mam problemy z bloggerem. A to zdjęcia nie tak, a to dawny post przerzuci jako najnowszy. Czasu na to pewnie potrzeba, czasu...
Pozdrawiam słonecznie i radośnie.

Mini album

2011-05-20T19:04:00.006+02:00

Dzieło rąk poniekąd syna, czyli dziecka młodszego Pomysł i wstępne wykonanie dziecka starszego, czyli córci. Albumik wykonany jest z torebek śniadaniowych. Wymiary 13x13,5, tak plus/minus.

Torebki, jak poinstruowało dziecko, można zszywać, można kleić. Panna nadobna wykonując albumik dla siebie, nie wiedziała, że zanurzyła się po uszy w scrapbookingu. Ot, zasiadły z przyjaciółeczką-sąsiadeczką na łóżku. Uprzednio powyciągawszy wszelkie kartki, naklejki, bloki i co tam jeszcze. Nie wiem, nie wchodziłam. Coś szeptały, czymś szurały. Śmiały się i było im dobrze. Pomysłu pozazdrościł menćizna młody. Zapragnął mieć podobny. Kasia zrobiła bazę. Młodzieniec wybrał zdjęcia, gonił matkę do drukowania, do podcinania podkładów.

Kleił sam, prawie. Dekorował z siostrą. Zaniósł do przedszkola. W każdy piątek pokazują coś, tematycznego lub dowolnego i opisują to, przedstawiają. Takie mówienie i pokazywanie. Interesująca forma. Dziecko uczy się samodzielnie opisywać przedmiot, jednocześnie musi zrobić to przed grupą. Przełamuje nieśmiałość, nabywa pewności i precyzji wypowiedzi...

I na koniec zestawienie dwóch albumów. Wersji wstępnej i tego już gotowego, wypełnionego niby zdjęciami, dodatkami, doklejkami. W domyśle jest jeszcze dołączenie zdjęć do pozostawionych, otwartych kieszonek. Te kieszonki to niesklejone torby. Można je związać, spiąć, wypełnić. Kiedyś.

Nie będę kryć, że pomysł mojej 9-letniej córy wprawił mnie w zachwyt. Drugi powód do radości i dumy, to fakt, że dzieci naśladują poczynania mamy. Znajdują w tym setną zabawę, rozpowszechniają. Przyuczają koleżeństwo. No i Kasia kartki urodzinowe dla koleżanek wykonuje sama...

Wycieczka

2011-05-19T22:38:00.001+02:00

Pogoda tak piękna, że grzechem jest siedzenie w domu. Dziecki po szkołach, małż wyjątkowo wcześnie zjechał na pielesze. Zachciało nam się natury. Nie osiedlowego parczku obeznanego do bólu i każdego listka. Zachciało nam się natury szerszej. Że już 17.00 dochodziła, daleko zanieść nas nie mogło. Ot, taki wypadzik nad rzekę. Dla jednych ona duża, dla innych mała. Zależnie od punktu widzenia i siedzenia. Słona:

Kilkanaście metrów w dół od świata i nagle cisza, wody szum, mewy skrzek, kaczki kwak. Spowolnienie, rozleniwienie, przestrzeń. Lubimy takie miejsca. Gdzie tylko usiąść, wpatrzeć się i być.

W rzece jest ryba. Czy zjadalna? Śmiem wątpić. Amatorów jednak nie brak. Miło patrzeć na wędkarzy, na świat z perspektywy kijka w wodzie...

To tak z przodu. Od zadka zaś klif wysoki na kilkunastu luda, kto wie, może nawet więcej...

Plac zabaw dla dzieci. Zejście nad wodę dla odważnych i kręcenie się w miejscu jak bąk, by ogarnąć, zapamiętać, wchłonąć, to co wokół...

I troszkę zaskakującej przyrody...

Te cudownej urody dzwoneczki, to kwiat na drzewie, co i widać na zdjęciu. A drzewo to, jeszcze małe, umiejscowiło się w szczelinie skalnej. Może nie skalnej, wyrasta spomiędzy ogromnych głazów, pewnie ludzką ręka narzuconych. Niemniej ze skały nad wodą taka niespodzianka. Piękna, zachwycająca, zaskakująca. Co to jest?!

Dwie godziny biegania po polanie, snucia się, zapatrzenia. Dwie godziny odcięcia od szumu, gwaru, natłoku. Dwie godziny oddechu, zapamiętania, oderwania, a wszystko to mając przed oczami szum i gwar, tylko przez wodę...

Pozdrawiam wszystkich gorąco i słonecznie.

Deszcz

2011-05-19T22:38:00.000+02:00

Ciągle pada. Na ulicach mego miasta ciągle pada. Co prawda deszcz obserwuję ostatnio z okien domu lub samochodu. Czasem wybieram się w deszcz do parku. Lubię deszcz. Każdą porą roku. Lubię owinąć się deszczem, zaplatać w nitki jego srebrne. Takie dziwne upodobanie. Pada od kilku dni i popada jeszcze do niedzieli. Kwiczę z zachwytu i wyciągam rodzinę na wszelkie możliwe spacery. Najpiękniej w deszczu wyglądają góry. Park też.

Najbardziej lubię, kiedy tak pada dziką ścianą, bez żadnych kątów.

Kiedy dudni o parapet, dach, kiedy bulgoce rynna. Noce są teraz upojne. Cząstka podbudzonej jaźni wsłuchuję się w dochodzące dźwięki i kontenta zapadam w błogie sny. Dobrze jest. O dziwo, spokojnie. Świat jawi się soczystością, ostrością. Mimo deszczu ciepło jest. Zatem i mgły piękne i widoki bajeczne. Troszkę odrealnione to wszystko...

Lubię spacerować w deszczu. Podczas ostatniego spaceru wracały obrazy z dzikiej młodości. Pragnienia powrotu na szlaki, w góry. Z plecakiem, przemoknięci do gatek, a jednak radośni, zachwyceni, zadowoleni. To takie małe chwile najczystszego szczęścia. Marzy mi się, by moje maluchy też mogły popadać w podobne zachwyty. Póki ci, deszcz im nie jest straszny. Też lubią łazęgi po parkach w strugach deszczu... A jaki czarowny świat po nim jest...

Pozdrawiam gorąco, choć z lekka deszczowo.

Ona

2011-05-16T00:04:00.003+02:00

... jest na pięknęj miętowej kanwie; można też odrobinę pistacji dodać:

Zdjęcie nie jest ostre, acz w 98% oddaje kolor kanwy. Dostałam ją czas jakiś temu od Dorotki. Patrzyłam i wzdychałam. Do koloru i delikatności materii. Bałam się profanacji. W końcu znalazłam odpowiedni chyba obrazek, by kanwę spożytkować bez bólu i wyrzutu sumienia. Pierwszy raz pracowałam z takim "podkładem". Te których używam na co dzień, w pierwszej fazie są sztywne, silnie krochmalone. Bardzo ok, w trakcie pracy przechodzą do fazy szmatowej. Po uprasowaniu znów są bardzo i nawet więcej. Ta od początku była miękka, delikatna. Pierwszy raz z taką pracowałam. Nie zmiętoliła się, nie pogniotła. Za tamborek robią własne palce. Inaczej nie potrafię. Kanwą jestem zachwycona. To DMC. Z obrazka zadowolona jestem mniej. Inna struktura kanwy wymagała chyba użycia większej ilości nitek. 3 zamiast ulubionych 2. Są prześwity. Myślę też, że kapelusz zyskałby na uroku, gdyby użyć do niego nici metalicznych. Nic, innym razem. Może...
ps. Ślicznie przepraszam wszystkich , którzy pozostawili komentarz pod poprzednim wpisem, a komentarza tego nie widzą. Blogger miał kłopot wewnętrzny. Czas krótki nie pracował wcale. Potraciły się posty. Po czasie wróciły, jednak bez komentarzy. Liczę na wyrozumiałość i zrozumienie...
Pozdrawiam gorąco

Całość...

2011-05-10T18:26:00.000+02:00

prawie:

Zostało cieniowanie i podkreślenia oraz najważniejsze - wykorzystanie. O tym jednak sza!
Pozdrawiam gorąco z odrobinką przyjemnego wiaterku i ptasimi trelami.
ps. szpakowate zaczynają gonić wiewióry. Oj będzie się działo...

kwiecię...

2011-05-09T19:20:00.001+02:00

Domena - eukarionty; królestwo - rośliny; rząd - różowce...

Rosa.
Kolejny fragment, kolejnej pracy.
Za oknem piękna wiosna. Akuratna, z wiaterkiem, słonkiem, pyłkami wszelkimi i bez nadmiernego upału. Ptaszory rozćwierkotane. Bajecznie jest.

D'oiseaux

2011-05-07T20:12:00.000+02:00

Tytułowy ptaszek jest ledwie fragmentem całości. Całość w swym przeznaczeniu zostaje jeszcze tajemnicą, podobnie jak i pełne wykończenie obrazka. Dziś jedynie ptaszyna. Tytuł krótki, by w boczną szpaltę jednym wierszem mógł się zmieścił. A z obca nazwany, by nieco tajemnicy zasiać. Obrazki:

Całość wygląda mniej więcej tak:

...a nad nią fruwa motylek, co to go nie ma...

2011-05-06T14:49:00.000+02:00

Na powitanie mały obrazeczek. Czyniony z myślą o Wielkanocy. Zrobiony na czas owszem. Wykańczany będzie, jak i pozostałe prace jajeczno-zajączkowe, dopiero na przyszłoroczne święta. Dziwny proces produkcyjny zaczyna u Myszulowej panować. Nic to, czas na pokaz:

Wzór w posiadaniu dzięki Elishafciarce. Za co dziękuję prześlicznie! Równie ślicznie witam wszystkich w nowym progu wynajętym.

zaczynam

2011-05-04T21:58:00.000+02:00

Blox przestaje mnie lubić. Mimo zatem ogromnej do niego sympatii, nie pozostaje nic innego, jak tylko, chwilowa przynajmniej, zmiana adresu. Kto wie, może się nawróci? Spokornieje i zechce współpracować? Zaczynam flircik z bloggerem. Bardzo nieśmiały, nieporadny, pełen obaw i strachów, ale co tam. Obawiam się, że podjęcie ryzyka jest nieodzowne. Gdyby koza nie skakała, to by nogi nie złamała, ale też nie wiedziałaby, ze ją złamać może...

niezdecydowanie

2010-08-30T17:52:00.000+02:00

na okoliczność posiadania konta googlowskiego mój nick przekierowywany jest często na bloggera. Wciąż się zastanawiam i waham czy zrezygnować z dawnego adresu, czy jeszcze się wstrzymać. Typowy dylemat osiołka. Póki co funkcjonuję pod tym adresem:
http://ulciabloxpl.blox.pl/html
serdecznie tam zapraszam!
pozdrawiam gorąco